The Queen Anne, dag 1
Goeiemoarn fanút de Library Deck 12! Ik sit hjir tusken allegear serieuze minsken dy´t de rêst fan de bibleteek opsykje, tusken de boekekasten. Der is hjir in buroke yn in hoekje dêr’t ik my gau deljûn ha mei myn laptop. Myn útsjoch, sjoch foto. Dit kin, nei’t ik earst regelje moast dat ik ynternet hie op mear as ien tastel, wat gjin útwreiding fan it besteande pakket koste, mar de kosten fan in nij pakket. It is fansels ek net niks. Berikberens op de oseaan. Ek regele dat myn creditkaart wurke, mar it die bliken dat dat al ynoarder wie. Yntusken fyn ik it noch altyd in wûnder dat ik yndie op de Queen Anne sit en dat er fart.
Ik wie juster al twa oeren te betiid by it skip. It wie skitterend moai waar yn Southampton, al wienen der moarns op de radio berjochten dat it yn Súd-Ingelân striemin waar wie en dat it ferkear oeral fêst stiet. Alles wat ik fan it waar murk, wie dat it ferzen hie doe’t ik mei myn kofferke fan de Park Road 41 ôf nei it skip yn de haven rûn. Ik hie ûnderweis ite kinnen en myn 6 Ingelske pûnen yn munten opmeitsje moatten, mar it skip loek my sa, dat ik der straightaway hinne rûn, om der wis fan te wêzen wêr’t ik om 14.00 oere krekt wêze moast. Want ik seach my yn gedachten om kertier foar twaën al troch de haven dwalen op syk nei de goede boat. En doe, foar’t ik it wist, liet ik my ynchecke en kaam ik wol troch trije kontroles foar’t ik by de echte dûane wie. Want se wolle wol witte oft je de VS echt ynmeie. Lange rigen mei minsken foar de ESTA kontrole. Ik kaam hielhûds oeral trochhinne en foar’t ik it wist rûn ik it skip yn en dernei de treppen op nei dek 7 en myn keamer 7054. Ik wie der. Ik koe it hast net leauwe, mar it wie al sa. Op myn wolkomstbrief stie dat ik 20.00 oere ite koe sadat ik it salang dwaan moast mei de koekjes by de kofje en in banaan en ik ferrekte fan de honger. Oft ik al wat keapje koe, wist ik net, want wat der stie oer beteljen op de boat hie ik net hielendal begrepen.
Goedemorgen! Bij jullie is het al middag. Elke nacht gaat de klok een uur achteruit. Acht uren erbij dus! Hoe mooi is dat, terwijl je baadt in luxe? Bedden worden slaapklaar gemaakt zodra je je hut verlaat voor het avondeten, het ontbijt wordt gebracht en je kijkt met koffie en croissants uit over het Kanaal. Vanochtend bij het wakker worden voeren we net zo’n beetje de Oceaan op. Gisteren, na een vuurwerkshow vanwege de eerste lange vaart van Queen Anne, voeren we om half 9 weg. Ben wel even apart weer naar buitendek gegaan om afscheid te nemen van het land want voorlopig zien we acht dagen alleen maar water. Bijzonder! Op mijn kamer hangt een groot scherm met navigatie, dus je weet ongeveer waar je je op de wereldbol bevindt. Ook is er een boegcamera. Die is geweldig! ‘s Nachts donker en overdag alleen maar de zee in vijftig tinten grijs. Er staat een slaaptimer op het scherm, dus heerlijk om bij in slaap te vallen.
Gister wel even een jubeldansje gemaakt in mijn scheepskooi! Ik had het gehaald! Wat heb ik me daar toch veel zorgen over gemaakt. Dat ik het niet zou redden, dat ik tegen werd gehouden doordat het me ergens aan ontbrak wat ik tot dan toe niet had ontdekt. En scheepskooi? A Room with a View! Een balkon en naar buitenslaande deuren en een terrasje met tafeltje en twee stoelen. Het weer lokt niet uit , maar het is vast leuk om er te zitten.
In het restaurant werd ik gisteren naar de tafels van de “solo-travellers” gebracht, en raakte met een dove Canadees aan de praat, die halverwege de maaltijd vertrok om het schip te zien vertrekken en daarna verkaste ik, na veel nonverbale communicatie, naar de plek tegenover een Engelse vrouw die graag alleen reisde nadat ze weduwe was geworden en zolang ze het geld ervoor had. Je spreekt mensen, je zegt ‘Nice to meet you and have a nice trip’ Zeer vrijblijvend allemaal. Iedereen die ik heb gesproken heeft een bijzonder verhaal en op een of andere manier komt er altijd Nieuw-Zeeland in voor.
Ik kijk uit over het water. De zon schijnt vanuit het zuid-oosten. Het is hier erg druk intussen. Personeel haalt tralieschermen voor de boekenkasten naar beneden. In een bibliotheek? Het zijn biografieën. Goh… zo wordt hier met literatuur omgegaan, als dure kroonjuwelen! Of staan cruisers erom bekend dat ze boeken stelen?
12.00 oere yntusken, kapitein Inger praat ús by oer wêr’t we binne. We farre de súdlike rûte, seit se, om de depresjes út it noarden te mijen foar in wat geryfliker reis. Ik sil ris even yn de skipskoai sjen oft se it bêd al opmakke ha… sjoch… lúkse went gau! ;-)