Gala-avond zwart-wit
Goedemorgen! Vanuit het hoogste café van het schip en ook nog eens vooraan bij de boeg: The Commodore Club. Er is alleen geen bal te zien, want het is mistig. De bibliotheek hiernaast zat al vol en mijn plekje van gister was vergeven aan iemand anders met een laptop. Dus dan maar in een echt café en een cappuchino op mijn creditkaartje van de maatschappij. Die cappuchino is waarschijnlijk Nescafé oplos met melk. Engelsen en koffie, het wil maar niet. Zometeen de American versie maar proberen.
Gister was het gala-avond en na 18.00 was iedereen geacht in zwart-wit en en in gala te verschijnen, en wie dat niet wilde, kon gerust in zijn hut blijven of alternatieve locaties opzoeken. Er zijn altijd wel wat restaurants waar dat dan niet hoeft. Maar in de Brittannia, het restaurant waar je ‘gratis’ kan eten, want bij de prijs inbegrepen, gold het zwart-wit regime wel. Ik had thuis nog net mijn zwarte colbertje in de koffer gepropt plus een nette zwarte nauwe rok op de knieën. Iets langs zou te veel ruimte in de koffer innemen. De foto heb ik nog net genomen voor ik de hutdeur uitging, want BFF wilde graag weten hoe ik naar het gala ging. Ik had gereserveerd op mijn scheepsaccount (ja, datsoort dingen zijn ook allemaal gelukt!!) en kreeg een tafeltje naast een statig echtpaar met het uitzicht op een kale muur. Met mijn servet (dat wordt je altijd door de bediening direct over je dijbenen gelegd) verhuisde ik naar de overkant van mijn tafeltje met de mededeling aan het echtpaar dat ik zo meer kon zien. En daarna ontspon toch het gesprek. Het was een Australisch stel. Oh…. Australië …. nou….! Ze kwamen van Sydney ook nog. Ze waren bij hun kind in Wenen geweest en voeren nu met het schip weer terug. De twaalfde cruise. Ik begin het door te krijgen.
Omdat het gala-avond was besloot ik mijn eerste glas rode wijn van 2025 te nemen. Cabernet Sauvignon leek me wel veilig qua prijs want de andere wijnen herkende ik niet. Het was natuurlijk uitstékende wijn. Ik durf nog niet op mijn crediet te kijken hoe duur het was. Toen de Australiërs opstapten kwam er een oudere man aan stuiteren. Men wilde hem aan de tafel naast me zetten maar ik zei: ‘Kom maar tegenover me zitten, wel zo leuk.’ Het bleek een gezellige kerel, die bijna uit zijn stoel opsprong toen ik iets zei in de geest van: ‘UK’ers zijn zo en zo'!’ ‘UK’ers…? I’ve never heard that before! Don’t say that ever again!!’ En toen kreeg ik een uitleg over Groot-Brittannië, Engeland en de United Kingdom die ik nu weer vergeten ben. Naast ons kwamen twee vriendelijke mannen uit Whales, die Southampton-Southampton deden. Het was een leerzaam uurtje. Zo hoorde ik een lijstje van onbespreekbare onderwerpen tijdens een cruise. Bovenaan: wat je hebt betaald voor je hut. (Want dan wordt er altijd iemand ongelukkig). Politiek en religie zijn natuurlijk ook uit den boze. Intussen spraken we er wel over. De gay-mannen vreesden Trump en de gevolgen voor hen. Ze stonden duidelijk anders in het leven dan Eric en zijn vrouw van die middag, met wie ik dus de regels overtreden had. Ook bespraken ze de voordelen van zoveel cruises op je naam hebben bij dezelfde maatschappij: ‘No queus!!’ Aha, dus dan mag je snel doorlopen bij die lange rij Esta-douane controle…. Het viel me al op dat daar zoveel ‘gewone’ mensen stonden. De doorgewinterde cruisegangers zaten toen allang in het schip. Toen ik opstond om weg te gaan (als je in de Brittannia eet is het niet de bedoeling dat je de hele avond blijft zitten; mij werd dan ook niet gevraagd of ik misschien nog een tweede rode wijn wilde maar wel of ik koffie of thee bliefde) schoot me nog iets te binnen, namelijk hoeveel koffers je bij je hebt, als je op wereldreis gaat. Negentien, zei de ene en de andere durfde het niet te zeggen. Maar waar laat je al die koffers?? Die passen echt niet in je hut. Er passen maar drie of vier koffers onder het bed. Ik neem aan dat die ergens anders in het schip liggen. Een vraag voor vanavond.
12.00 west, krekt de update hân fan de kapitein, we binne 2000 en noch wat miles fan de Portugeeske kust en noch 3000 en noch wat te gean. We farre no gewoan west, net fierder nei it suden. Hjirboppe en foar yn it skip skommelet it trouwens folle mear. It went gau. En it sliept hearlik, dat dynjen op en del. Je moatte mei de weagen meigean ha ik fan ús heit leard en dat doch ik dan mar. As ik jûns fan it iten kom, ha se it dekbêd fêst weromslein en alle gerdinen tichtlutsen, mar dy lûk ik likehurd wer iepen en sa lis ik dan op ien ear nachts nei de see te sjen en sliep ik oant der op de doar tikke wurdt dat myn moarnsiten ree stiet. Fan ‘e moarn wol sa allemachtich folle iten dat ik de High Tea straks wol oerslaan kin. Of it jûnsiten. Ik doch fansels ek neat. Allinne mar dy treppen op en del fan it iene dek nei it oare. Wol mei hurdrinskuon oan!
Justerjûn lei der in kaartsje op it bêd, ik wie hjoed 10.00 oere wolkom yn it Queen’s café want der wie in ynfo-moarn foar minsken dy’t foar de earste kear mei Cunard reizgen. Ik derhinne. Je witte mar noait. Ik joech my oan de sydkant del en miende noch dat ik dr. Ph. H. Breuker binnen kommen seach. Dat soe wat wêze! Hy wie it net mar gie wol foar my oer sitten. Ik seach hoe’t alllegear minsken troch de middenyngong gienen dêr’t in swarte betsjinde mei in read petsje en in read unifoarm de útnoegingskaartsjes ynnaam. Je koenen mei him op de foto. It wie in frij sjenant gebeuren, sa’n pikswarte man yn sa’n felread pakje, mar dêr skynde gjin ien lest fan te hawwen, ek de man sels net, dy’t hieltyd wer in nije gniis op syn gesicht sette foar wer in nije foto. Letter die bliken dat ik better wol myn kaartsje by him ynleverje kinnen hie, want der waarden prizen ferlotte mei dy kaarten. Ik hie wol in Wellness winne kinnen … Miste kâns. Hie ik mar net sa’n halsstarrige deugneus wêze moatten. Hawar, sa waard it my yn alle gefallen dúdlik dat it swimbad op dek 1 ek net by de priis ynbegrepen is.
Justerjûn ûnder it iten, doe’t ik it each derop hie, foel my op hoefolle personiel hjir omrint. Op hast 3000 gasten is der 1112 man personiel, lies ik ergens. En oant no ta ha ik noch net ien wyt personielslid sjoen. Se binne allegear fan kleur en ha allegear in net Ingelsk aksint. En de gasten? Hast allegearre wyt, pensjonearre en ryk. Dit is dus hoe’t de babyboomergeneraasje, dy’t altyd gelok hân hat - ik bin fan de ‘Ferlerne Generaasje’ :-) - syn lêste jierren op ierde trochbringt…. It jout te tinken, foaral yn kombinaasje mei it personiel.