Sound of Breaking Glass
moandei 13 januari
Het meisje van het ontbijt klopte me wakker vanochtend. Het is ook lastig met het licht. Gister was het om 7.00 uur al licht, vandaag was het om die tijd nog donker. We hadden de klok niet achteruit hoeven zetten, maar we varen wel door die tijdzones heen. 7.00 uur is natuurlijk vroeg, maar ik ben een lange ontbijter en ik wilde vandaag veel werken. Ik vind het heerlijk met koffie en broodjes, wat lezen en wat appen met vrienden in Nederland. Voor je het weet is het toch weer tien uur. Ik ben al dagen van plan naar de koffie-halfuurtjes voor solotravellers te gaan. Al was het alleen maar om niet altijd tegenover een gepensioneerd stel te zitten met zoveel cruises achter de rug. Maar doordat ik zo lang zit te ontbijten is me dat nog niet gelukt (het is om half 10) Ik heb er trouwens een keer een blik bij de solotravellers naar binnen geworpen en de alleenreizigers die er zaten, zaten zo ver mogelijk bij elkaar vandaan (het deed me denken aan dat spelletje van de magneten, dat Kors en Mira meebrachten voor Eerste Kerstdag: je moet magneten zo neerleggen dat ze elkaar niet aantrekken) De types trokken mij ook niet heel erg aan. Morgen weer een nieuwe kans.
In de Commodores Club was nog een tafeltje vrij bij het raam, maar bij nader inzien was het toch bezet: iemand had er een jas neergelegd als zijnde gereserveerd. Ik ging erachter zitten, me al dood ergerend dat iemand zolang een tafel vrij wilde houden met alleen een jas! Na een halfuur arriveerden een man met een vrouw in een rolstoel. Toen heb ik me bezig gehouden met de vraag of je zoiets asociaals als een tafel voor jezelf reserveren met een jas wél met een invalide mag doen. In ieder geval durft niemand er wat van te zeggen als je dan met je rolstoel aan komt zetten. Het paar ging rummicuppen, dus ze keken ook nog niet eens naar buiten vanaf die mooie plek. Intussen kwam er bij mij iemand op het bankje zitten: aha, een bekende! De vrouw van het Australische echtpaar! Ze kon even fijn op mijn laptop passen zodat ik naar de wc kon. Even later kwam een plek vrij voor bijj het raam en greep ik mijn kans. De foto is het uitzicht dat ik had. ik geef direct toe dat er geen bal aan die hele foto is, maar meer is er ook niet te zien op zee. Boven mijn plek zat de kapitein op dek 13 of 14. Toen dacht ik nog dat je vooraan het schip het meeste zag en het meest beleefde.
12 uur kwam Inger ons weer vertellen over hoe ver we waren (De Azoren hebben we intussen achter ons gelaten) Hoe hoog de golven vandaag waren vertelde ze niet. Bij de Tea deed iemand aan tekstinterpretatie: omdat ze nu niet zei hoe hoog de golven waren, waren ze nu een stuk hoger dan gister.
Vanmiddag hier in de hut gewerkt. Naar de Tea gegaan omdat het me gister niet was bevallen die over te slaan. Ontdekt: als je vroeg naar de Tea in de Queensroom gaat, zitten er allemaal mensen met een boek. Ook ik was gewapend met Intermezzo op pad gegaan. Er zat een vrouw met Freedom van Jonathan Franzen dus dat moest wel een okeeë vrouw zijn en ik vroeg of ik aan kon schuiven. De usual questions. Amerikaans, had op Harvard gestudeerd en ze vond New York niks aan, alleen maar gebouwen. Ze waarschuwde dat het een heel eind was van de haven naar mijn hotel in New Jersey en dat ik moest regelen hoe ik daar kwam. Ik heb nu alle kleine gebakjes van de Tea wel geprobeerd.
Toen ik weer terug was op mijn kooi, heb ik mijn werk afgemaakt en twijfelde of ik wel naar de open dining in de Britannia zou gaan, zo vol was ik van de Tea. ik voer ook niets uit, dus ik gebruik amper energie. Toch maar gegaan. En daar was ik wel blij om, achteraf.
Je voelt je compleet dronken zoals je over de gangen stuitert. Ik liep op mijn laarsjes met hakken, want hardloopschoenen noch wandelschoenen zijn gewenst in de dresscode na 18.00. Dus dan schiet een jurkje en laarsjes aan en hup, daar loop ik dan even later achter een ober aan het hele restaurant door alsof je het allemaal heel gewoon vindt.
De ober zette me neer bij een stel uit Windsor, UK en zij direct: knap dat je dit gehaald hebt! Vierde cruise. Ze wisten me te vertellen dat ze op eerdere cruises bij de Queen Mary 2 op een veel rustiger manier de oceaan overgestoken waren. Je merkte niet dat je op een schip zat. Dit lawaai en geschud was nieuw voor ze. Het lag er volgens hen aan hoe het schip gebouwd was. Er kwam nog een vrouw met een strakke glittertop die haar te strak zat, uit Georgia VS, aan de andere kant zitten. De Britse vrouw had me net gevraagd of ik genoot van mijn cruise en ik had twee zinnen gezegd toen de vrouw uit Georgia zei: iedereen houdt van een cruise, behalve als je vegetarisch en erg voor het milieu bent. ;-)
Het restaurant Britannia zit aan de achterkant van het schip op het derde dek. Dus redelijk laag. Zo nu en dan kwam er een golf tegen het raam aan. Dat was een spektakel. want er schenen lichten op het raam. Het was een soort waterlichtshow terwijl je zelf naar boven ging en naar beneden viel en iedereen riep elke keer : ‘Ohhhh!’
Intussen werd het schudden steeds erger. Ik had mededelijden met de obers die met volle borden en glazen tussen de tafels door moesten laveren terwijl de grond onder hun voeten bewoog. En toen opeens gingen we in de achterkant van het schip heel erg omhoog en vielen met een smak naar beneden. Ergens viel er allemaal glaswerk stuk. Aan de tafel naast ons gleden de glazen van de tafel en vielen kapot op de grond. Een ander kreeg allemaal wijn over zich heen. Wat een consternatie. Iedereen was wat lacherig, zo van, goh, maken we dit ook eens mee.. De obers moesten heel wat opruimen. Glazen, doordrenkt tafellinnen. De Engelse vrouw hield zich heel lang met twee handen aan de tafel vast. Even later gebeurde het weer. Toen was het net of stootte de onderkant van het schip tegen een rots aan. Zaten we nog steeds op de Transatlantic Ridge? Nee, toch, die hadden we met de Azoren achter ons gelaten. ‘Is this normal?’ vroeg ik. Nee, schudde ze haar hoofd. Het lag allemaal aan de Queen Anne.
Daarna kwam het nog een keer. Bij de eerste beweging greep iedereen naar zijn glas wijn.
Intussen ben ik weer in mijn hut en zit dit blog te schrijven op mijn bed. Ik ben niet heel verbaasd met deze harde wind. Ik had gister al die depressies gezien op de Atlantische Oceaan. Het valt trouwens nog mee, ik denk windkracht 6, op het scherm in de hut staat: Wind West Zuid West 31 4 mph. Heel erg leuk vind ik het niet, (je kunt hier niet bij slapen) maar ik vind het erger dat ik mijn buren opeens hoor zwaar hoor hoesten. Ik heb die hele buren nog niet gehoord en nu opeens dit. Wat kun je toch accuut een hekel aan mensen hebben die je niet kent.
Ik ga mijn ontbijtbriefje invullen, de klok terugzetten en Sally Rooney lezen in bed.